Bu çalışma, modern bireyin hakikat arayışından vazgeçerek gündelik sıkıntılardan kaçmak adına niteliksiz ve hızlı tüketilen içeriklere sığınmasını eleştirel bir dille ele alıyor. Platon’un Mağara Alegorisi’nden yola çıkan eser; animasyon, buluntu görüntü ve çatışmayı simgeleyen stereo ses tasarımıyla izleyiciyi gerçeklik ile illüzyon arasındaki sancılı süreçle yüzleştiriyor.
Bulgaristan Shumen Konstantin Preslavsky Üniversitesi’ndeki festivalde onur ödülü alan bu çalışma, dünyayı aşırı kullanım nedeniyle "kasan" ve hata veren bir simülasyon yazılımı olarak ele alıyor. Kıyamet Saati'nin gece yarısına 100 saniye kaldığı bir gerçeklikte, insanlığın sebep olduğu sistem ısınmasının kaçınılmaz bir "otomatik yenileme" (kıyamet) ile sonuçlanacağı vurgulanıyor.
İnsanı fiziksel travmalar karşısında savunmasız "ruhsuz bir makine" olarak betimleyen bu çalışma; bilinç, insanlık ve ruh kavramları arasındaki çarpık bağı sorguluyor. Klasik Vanitas geleneğindeki kafatası imgesini modern televizyonlarla birleştiren eser, günümüz bireyinin yönlendirilmiş ve dijitalleşmiş bakış açısını eleştirel bir dille görselleştiriyor.
Bu çalışma, dış dünyadaki gerçekliği görmezden gelip ekranların sunduğu "şeker kaplı" anlatılara sığınan modern insanın bilinçsiz kayıtsızlığını ele alıyor. Özellikle, vicdani yüklerini dijital platformlardaki içi boş jestlerle hafifletmeye çalışan sözde entelektüellerin performatif empati çabalarını ve pasif romantizmini eleştiriyor.
Tükenmişliğin yaratıcılıkla kesiştiği yer.
